... yaşamak güzel şey. Yoksa, bunca zahmete değmezdi. (s.28)
İnsanın yaşamını güzelleştirebilecek durumda olması ve bunu reddetmesi gerçekten garip. (s.29)
İnsan
daha başlamadığını sanır, oysa başlamıştır. Hiçbir şey yapmadığını
sanır, oysa yapmaktadır. Bir amaca doğru yürüdüğünüzü sanırsınız, bir de
dönüp bakarsınız ki, amaç ardınızda kalmış. (s.33)
İnsanlar
konuşma ihtiyacı duydular mı, hemen göze çarpar bu, ve ne gariptir,
genellikle, hiç de iyi karşılanmaz bu ihtiyaç. Yalnız parklarda
garipsenmez. (s.40)
Yaşamımı
dolduran büyün o ufak tefek sorunlar, sanki o güne dek yalnız,
hayalimde varmışlar gibi, bir anda eriyip gitmişti. Uzak bir geçmiş gibi
hatırlıyordum onları ve hatırladıkça gülüyordum. (s.58)
Herkesin
sahip olduğu şeyleri kendiniz için, yalnız kendiniz için de isterken
ruhunuzu kaplayan bezginliği yenmek çok güçtür. (s.59)
İnsanlar
aslında mutluluğa dayanamıyorlar. Mutlu olmak istiyorlar tabii, ama
bunu elde eder etmez, birtakım yersiz düşlerle kendilerini yiyip
bitiriyorlar... İnsanlar mutluluğa mı dayanamıyorlar, yoksa onu yanlış
mı tanıyorlar, ya da kendileri için neyin gerekli olduğunun mu farkında
değiller, mutluluğu kullanmayı mı beceremiyorlar, yoksa öteye beriye
çekiştirmekten yorgun mu düşüyorlar, bilmiyorum; bildiğim bir şey varsa,
habire ondan söz ediyorlar, böyle bir sözcük ortada ve herhalde boşuna
icat edilmedi. (s.66)
Bütün koşullar sağlanıp işler iyi gitmeye
başladı mı, insanla bunu bozmak için ellerinden geleni yaparlar. Acı
bulurlar mutluluğu. (s.67)
Nerede olursam olayım, vaktimi yitiriyormuşum gibi bir duyguya kapılmaktan korkuyorum. (s.85)
Bazı insanlar yaşamaktan öyle büyük bir zevk alırlar ki, umut beslemeseler de olur. (s.89)
