8 Ağustos 2012 Çarşamba

İnsanlıktan afaroz


 Sonları düşünerek yazıyorum, yarım kalmış hayatlar umurumda değil ya da aciz acınacak insanlar, hayatın hiçliğinde ben de onlardan biriyim belki, ya da daha üstünüm diyemeyeceğim ne de olsa yok oluşumun yıldönümündeyim hiç varolmayı istemeden orada kalmaya devam ederek... Artık acımıyorum kimseye ve üzülmüyorum yaşanılanlara. Ucuz cümleler duymaya, kaybeden insanlarla sohbetlere alıştım, en büyük kaybeden ben kazanan insanları arıyor gözlerim artık ve kazanmanın mübah olmayan yollarına gidiyor zihnim.. Hayata tutunuyorum hala ama artık ne iyi taraftayım ne de iyi olma çabasında, kötülükse her daim kazanan ve mutlu olmayı başaran ben, neden hep kötüklerle sevgiliyim en sonunda...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder